Hz. Peygamberin Yüksek Tevazuu

Peygamber Efendimiz, yaratıkların en şereflisidir. O kadar yüksek merte­besiyle beraber pek ziyade mütevazi idi. Fakirleri ve zayıfları daima okşar, misafirlerinin altlarına kendi mübarek elbiselerini döşeyecek kadar ikramda bulunurdu. Bir meclise girince, nerede boş yer bulursa orada oturmak ister, bulunduğu meclisler de elbisesini toplu tutup etrafa yaymazdı. Bununla beraber bulunduğu meclislerde herkesden çok vakarını korurdu. Söze gerek görmedikçe susardı. Gülmek gerekin ce, tebessümle yetinirdi. Huzurlarında bulunanlar da son derece edebe riayet eder, başlarını aşağıya eğerlerdi. Konuşurken seslerini yükseltmezlerdi. Gülmeleri de t e bessümü aşmazdı. Peygamber efendimiz acizlere, yoksullara o kadar iltifat ve teva zu gösterdiği halde, kendileri ile görüşmelerde bulunduğu hükümdarlara karşı asla tezellül (küçülme) göstermez, Risalet makamının ulviyetini korumadan hiç bir zaman geri durmazdı.

Kayserlere, Kisralara gönderdiği mektublarında daima mübarek ismini önce be lirtir, “Allah’ın kulu ve Peygamberi Muhammed tarafından Rum büyüğü Hirakl’e” şeklinde yazdırırdı. Kendilerini hiç çekinmeden İslâm dinine davet ederdi. Kabul etmedikleri takdirde, azaba uğrayacaklarını, saltanatlarının ellerinden çıkacağını kon dilerine açıkça duyururdu.