Hz. Peygamberin Emsalsiz Vefası

Peygamber Efendimiz son derece vefakâr idi. Ashabını, akrabasını, ehl-i beytine bağlı olanları unutmaz, daima onları arar ve sorar, gönüllerini hoş tutardı. Bir defa Habeş Hükümdarı Necaşi tarafından Hz. Peygamberin huzuruna elçiler gelmişti. Bunlara doğrudan doğruya kendisi hizmet etti. Ashabdan bazıları: “Ya Re- sûlallah! Biz hizmete yetişiriz,” dediler. Şu cevabı verdi:

“Bunlar, Habeşistana hicret etmiş olan ashabıma yer göstermişler ve ikram et­mişlerdi. Şimdi ben de bunlara hizmet etmek isterim.”

Bazan saadetli evlerine hediye gelince: “Bunu falan hanımın evine götürün; çünkü o, Hatice’nin dostu idi, onu severdi,” diye emreder, rahmetli zevcesinin hak­kını gözetirdi.

Bir defa saadetli evlerine gelen bir hanımın hatırını tam bir iltifatla sormuş, sonra buyurmuştu ki: “Bu hanım Hatice zamanında evimize gelir giderdi. Eski bağ­lara riayet etmek imandandır.”